Najlepsze Biuro Podróży Poznań

EGIPT INFORMACJE PRAKTYCZNE

DANE GEOGRAFICZNE
Arabska Republika Egiptu położona jest w północno-wschodniej części Afryki oraz częściowo w Azji (Półwysep Synaj). Kraj ten uznawany jest często za pomost między Afryką Północną, Azją oraz Czarną Afryką. Zajmuje powierzchnię ok. 1 mln2, z czego 93% to nieurodzajna, piaszczysto-kamienista gleba pustynna. Pozostałą powierzchnię kraju zamieszkuje ok. 65 mln Egipcjan. Gęste zaludnienie niektórych obszarów jest jednym z największych problemów dzisiejszego Egiptu. Stolica kraju – Kair jest jedną z większych aglomeracji świata; zespół miejski liczy ok. 16 mln mieszkańców.
Egipt oblewają – od północy Morze Śródziemne, a od wschodu Morze Czerwone. Najdłuższą granicą jest granica morska licząca 2.450 km. Granice lądowe są liniami prostymi, poprowadzonymi na przełaj przez pustynię. Egipt od zachodu graniczy z Libią (1150 km), od południa z Sudanem (1273 km), a od północnego-wschodu z Izraelem (255 km) i Strefą Gazy (11 km). Najważniejszym regionem Egiptu (określanym mianem wielkiej oazy) jest dolina i delta Nilu zajmująca łącznie ok. 5% powierzchni kraju.
Językiem urzędowym jest arabski, a religią państwową islam (muzułmanie stanowią ok. 90% ludności). W hotelach bez problemu porozumieć się można w języku angielskim lub niemieckim. Egipt to jedna z najstarszych cywilizacji świata. Kraj ten jest pełen wspaniałych budowli, przepięknych dzieł sztuki i fascynujących krajobrazów.

KLIMAT
Prawie cały Egipt, poza wąską strefą Morza Śródziemnego, leży w zasięgu klimatu zwrotnikowego, pustynnego, odznaczającego się dużymi różnicami temperatur miesięcznych i dobowych oraz bardzo małymi opadami, nie przekraczającymi 30 mm rocznie. Najwyższe temperatury występują w lipcu
(26 – 33oC, dochodząc nieraz do 46oC), a najniższe w styczniu (12 – 17oC).
Jedynie wąski pas wzdłuż wybrzeży Morza Śródziemnego, a zwłaszcza delta Nilu, ma klimat śródziemnomorski odznaczający się łagodnymi, wilgotnymi zimami oraz upalnymi i suchymi latami.
Najlepszym okresem do zwiedzania jest wiosna i jesień, kiedy temperatury utrzymują się w granicach 30oC. Na północy kraju (Aleksandria i północne wybrzeże) czasami występują deszcze, natomiast południe jest obszarem pozbawionym opadów. W Kairze i delcie Nilu klimat jest bardziej wilgotny niż w Luksorze i Asuanie, a w kurortach nadmorskich (Hurghada) wieje morska bryza.
Ze względu na to, iż klimat Egiptu charakteryzuje się dużymi wahaniami temperatur radzimy zabrać cieplejsze ubrania na chłodne wieczory.

PRZELOT
W tym sezonie do Egiptu latamy do miejscowości Hurghada i Sharm El Sheikh z licznych lotnisk lokalnych tj. Warszawy, Katowic, Poznania, Wrocławia, Krakowa, Gdańska, Szczecina i Rzeszowa.

WARUNKI WJAZDOWE
Do przekroczenia granicy Egiptu niezbędny jest paszport z okresem ważności minimalnie sześć miesięcy od zakończenia imprezy oraz wiza pobytowa. Wizę można otrzymać indywidualnie w Ambasadzie Egipskiej lub otrzymacie ją Państwo automatycznie po przylocie na lotnisku w Hurghadzie lub Sharm El Sheikh. Koszt ok. 15 USD.
Maksymalny czas pobytu w Egipcie, mając wykupiony bilet charterowy, wynosi 30 dni.
Wolne od cła są: ubrania, rzeczy osobiste i prezenty wartości ok. 100 LE, 1 litr alkoholu i 200 sztuk papierosów albo 25 cygar/osobę. Obowiązuje bezwzględny zakaz wwożenia narkotyków i broni. Nie wolno wywozić pamiątek wykonanych ze zwierząt.

Ambasada Egiptu w Polsce
ul. Alzacka 18, 03-972 Warszawa
tel. (0048) 22. 6176973; 6161367; 6179058

Ambasada Polski w Egipcie
5, Aziz Osman St., Zamalek, Cairo.
tel. (0020) 2. 7359583, 7367456

REZYDENT
Podczas Państwa pobytu towarzyszyć Wam będzie mówiący po polsku przedstawiciel naszego Biura Podróży, do którego kierować możecie wszystkie pytania, życzenia, zastrzeżenia, uwagi. U niego można również zakupić dodatkowe wycieczki. Kontakt z nim uzyskacie Państwo podczas dyżurów w hotelu, a w pilnych przypadkach dostępny jest pod numerem komórkowym (patrz tablica informacyjna przy recepcji).
Do obowiązków rezydenta na miejscu należy transfer na/z lotniska, organizowanie spotkań informacyjnych, dyżury w hotelu w określone dni w określonych godzinach, a także udzielenie pomocy w przypadkach doraźnych. Zwiedzanie obiektów wymienionych w programach krajoznawczych odbywa się w towarzystwie rezydenta.

WAŻNE INFORMACJE
- Czas: jest przesunięty 1 godzinę do przodu względem czasu w Polsce. Egipcjanie nie spieszą się tak jak ludzie w Europie, więc zamiast się tym denerwować, lepiej poddać się powolnemu rytmowi życia.
- Elektryczność: Napięcie elektryczne
w gniazdkach wynosi 220 V. W większości hoteli do gniazdek można używać standardowych końcówek; jednak przed wyjazdem radzimy zaopatrzyć się w adaptor.
- Waluta: Walutą obowiązującą w Egipcie jest egipski funt (LE), drobne monety to piastry (PTS).

(na podstawie EximTours.pl)

MIEJSCA ZWIEDZANE PODCZAS WYCIECZEK KRAJOZNAWCZYCH

KAIR
Stolica Egiptu a równocześnie największa metropolia Afryki i Bliskiego Wschodu. Po dziś dzień pozostaje głównym ośrodkiem politycznym, kulturalnym i ekonomicznym świata arabskiego. To największe miasto świata islamu założone zostało w 969 r. i rozpościera się na obu brzegach Nilu. Każdy turysta, który przybywa do Egiptu swe pierwsze kroki kieruje ku piramidom oraz pragnie
poczuć atmosferę miasta przypominającą rojący się ul. Kair urzeka swymi bazarami, meczetami, cytadelą oraz wspaniałym Muzeum Egipskim. Trudno nie dać się ponieść życiu na ulicach, na których kontynuowane od średniowiecza zawody kupieckie i obyczaje współistnieją z nowoczesnymi, kosmopolitycznymi wpływami trzech kultur: arabskiej, afrykańskiej i europejskiej.
Do najbardziej znanych zabytków należą: Cytadela z Meczetem Alabastrowym Mohameda Alego z roku 1830, bazar Khan El Khalili, meczet Al Azhar, Muzeum Egiptu z ponad 120.000 eksponatów.
Największą atrakcją tego regionu jest pobliska Giza, gdzie znajdziecie Państwo symbol Egiptu, jeden z siedmiu cudów świata: gigantyczną, pełną tajemnic piramidę faraona Cheopsa oraz piramidy Chefrena i Mykerinosa powstałe niemal 2600 lat p. n. e. To właśnie w Gizie oczom patrzącego ukazuje się jedno z najpiękniejszych dzieł stworzonych przez człowieka. Egipskie porzekadło, że „każdy boi się czasu, a czas boi się piramid” wydaje się tutaj najstosowniejszą metaforą.
Najwyższą z nich jest Piramida Cheopsa zbudowana na planie kwadratu o boku długości 230 metrów. Daje to miarę jej ogromu: 54 tys. m2 powierzchni. Wznosiła się na wysokość 146 metrów (obecnie na skutek erozji –
137 m). Szacuje się, że piramida ta waży 6 mln ton i składa się z 2,3 mln bloków kamiennych, z których każdy waży średnio 2,5 tony (niektóre dochodzą do blisko 15 ton). Specyfiką tej piramidy jest jej rzut zgodnie z kierunkami czterech stron świata. Częścią historycznego kompleksu w Gizie jest również Sfinks (ok. 2600 r. p.n.e.) – 73-metrowej długości posąg przedstawiający lwa z ludzką głową – podobizną samego Chefrena. Teren piramid jest miejscem odbywania się imprez z cyklu „światło i dźwięk”, podczas których Sfinks pełni rolę narratora.

LUKSOR
„Miasto o stu bramach” – tak słynne egipskie Teby nazywał Homer w IX pieśni „Iliady”. W latach 2100 – 750 p.n.e. symbolem wielkości i potęgi Egiptu były właśnie wielkie świątynie w Luksorze i Karnaku. Czternastowieczny okres tebańskiej świetności przerwał najazd Asyryjczyków w VII w. p.n.e.
Świątynię w Luksorze Egipcjanie nazywają „Południowym haremem Amona”. W szerszym znaczeniu nazwa ta określa rezydencję, pałac południowy boga, w którym przebywał on jako władca otoczony troskliwością swoich sług – kapłanów. Świątynia mierzy 260 m długości. Jej podwaliny wzniósł Amenhotep III, rozbudował Tutmozis III, a zakończenie prac nastąpiło za Ramzesa II. Wspaniałe sanktuarium łączy ze świątynią w Karnaku
3-kilometrowa aleja sfinksów.
Wejście do luksorskiej świątyni zdobi wielki pylon zbudowany przez Ramzesa II. Ma on 65 m szerokości, a zdobią go płaskorzeźby ilustrujące przebieg kampanii prowadzonej przez tego faraona przeciw Hetytom wraz z bitwą pod Kadeszem w Syrii.
Przed pylonem stały niegdyś dwa obeliski Ramzesa II. Dzisiaj pozostał tylko jeden z nich o wysokości 25 m. Drugi wywieziono do Francji w 1833 roku, by stanął na Placu Zgody w Paryżu.
Ciekawostką świątyni luksorskiej jest umiejscowienie wewnątrz jej zabudowań meczetu Abu al-Haggaga. Mieszkańcy miasta nie zgodzili się bowiem na jego zburzenie podczas prowadzenie prac archeologicznych.

KARNAK
Karnak niegdyś jako miasteczko Opet-Isut (co znaczy „centrum świata”) stanowił część zespołu, który tworzył Teby. Znajdująca się tu świątynia swą wielkość i złożoność zawdzięcza ponad 1300 latom rozbudowy. dzięki czemu uważana jest za najwspanialszą ze wszystkich egipskich świątyń. Poświęcona została triadzie bóstw: Amonowi, Mut i Chonsu. Wielka świątynia Amona jest największa w rozległym kompleksie złożonym za świątyń, kaplic, obelisków, posągów, świętego jeziora i strzeżonej przez sfinksy alei łączących Luksor z Karnakiem.
Wieże o wysokości 43 m zbudowane są z regularnych bloków piaskowca. Choć północnej wieży nie dokończono, a żadna z nich nie została ozdobiona, jest to największy pylon w Egipcie (jego szerokość wynosi
130 m). Największe wrażenie robi sala hypostylowa ze 134 kolumnami, z której emanuje wzniosłość i rozmach. Znajduje się ona za II pylonem, jej długość wynosi 102 m, a szerokość 53 m (powierzchnia ok. 6.000 m2).
12 kolumn mierzy 23 m wysokości i 15 m w obwodzie, 122 mniejsze kolumny dodali Seti i Ramzes II.
Ten las kolumn dostarcza patrzącemu niesamowitych wrażeń i emocji zarówno z powodu swego ogromu, jak też dzięki grze świateł i cieni, przesuwających się między nimi.
Świątynia nieoficjalnie jest określana jako jeden z cudów starożytnej architektury.

KOLOSY MEMNONA
Na rozległej równinie wokół Teb, pomiędzy Nilem a Doliną Królów, wciąż można podziwiać pozostałości monumentalnej alei, która niegdyś wiodła do świątyni Amenhotepa III. Niestety świątynia uległa całkowitemu zniszczeniu, a to, co z niej pozostało, określa się mianem Kolosów Memnona. Te dwa gigantyczne, 20-metrowej wysokości posągi, których same stopy mają 2 metry długości i metr grubości, zostały wykute z całych, jednolitych bloków piaskowca i umieszczone były u wejścia do budowli. Przedstawiają one faraona Amenhotepa III siedzącego na tronie z rękami złożonymi na kolanach i patrzącego w stronę Nilu.

DEIR EL – BAHARI
Tysiąc dwieście lat po Imhotepie – twórcy piramidy schodkowej w Sakkarze – inny architekt – Senmut – przeszedł do historii jako projektant architektonicznego majstersztyku. Królowa Hatszepsut, która w większym stopniu interesowała się sztuką niż zdobyczami wojennymi, rozkazała zbudowanie monumentalnego kompleksu grobowcowego dla swojego ojca Tutmozisa I i dla niej samej. Na miejsce tego przedsięwzięcia wybrała dolinę, która wcześniej już była poświęcona bogini Hathor, ale potem została całkowicie zapomniana. O niezwykłej wyobraźni przestrzennej królewskiego architekta świadczy sposób, w jaki wykorzystał on fantazyjność znajdujących się w tle skał. Senmut z niespotykanym wyczuciem i wielką swobodą wykorzystał naturalne tarasy skalne, by harmonijnie zintegrować budowlę z otoczeniem. Senmut nie szukał za wszelką cenę monumentalności, nie zastosował gigantycznych pylonów i przytłaczających sal hypostylowych, a jednak uzyskał wrażenie potęgi poprzez wspaniałe proporcje i doskonałe zrównoważenie efektów architektonicznych z oddziaływaniem potężnej przyrody. Również w oczach samych Egipcjan ten wspaniały zespół architektoniczny uważany był za tak doskonały, iż nazywano go Dżeser dżeseru tj. „Najwznioślejszy ze wzniosłych”.
W późniejszych czasach w grobowcu królowej Hatszepsut rozlokował się jeden z chrześcijańskich klasztorów. Przebywający tam zakon określano jako „zakon północny” – stąd wywodzi się dzisiejsza arabska nazwa całej doliny – Deir el-Bahari - „Północny Klasztor“. Istnienie klasztoru uchroniło ten cenny zabytek przed późniejszymi grabieżami.

DOLINA KRÓLÓW
Górzyste stoki za Tebami są pocięte wieloma małymi dolinami. Dolina Królów jest z nich najsłynniejsza. Historia zaczyna się od nietypowej decyzji faraona Tutmozisa I, by zbudować grobowiec dla siebie nie tylko z dala od innych znanych nekropolii i nie w monumentalnej budowli, lecz ponadto w jakimś ściśle zakonspirowanym miejscu. Jego postanowienie zburzyło tradycję liczącą sobie ponad 1700 lat. W samotnej dolinie architekt Ineni zaprojektował dla swego władcy grobowiec przypominający studnię. W ten sposób powstała nowa tradycja naśladowana przez wszystkich następców faraona. Sam Ineni w jednej z inskrypcji na własnej kaplicy grobowej napisał: „zbudowałem grobowiec dla swojego pana. Nikt nie widział. Nikt nie słyszał”. Tutmozis I decydując się na takie rozwiązanie był przekonany (jakże mylnie!), że w ten sposób zapewni swojemu ciału bezpieczeństwo, którego, jak świadczyły o tym sprofanowane i okradzione groby, nie zaznali jego poprzednicy.
Obecnie na zachodnim brzegu Nilu, zwanym Miastem Umarłych znajdują się 62 wielkie podziemne grobowce królewskie wykute w skałach poczynając od czasów XVIII do XX dynastii. Każdy grób wypełniały meble, odzież, posągi, żywność etc. potrzebne zmarłemu królowi w jego podróży w zaświaty.
Niestety na przestrzeni wieków wszystkie groby zostały zrabowane, oprócz jednego – grobowca Tutanchamona. Odkryty w 1922 r. grobowiec, choć najmniejszy w nekropolii, jest bez wątpienia najsłynniejszy w Egipcie. Znaleziono tu cenny skarb w postaci m. in. słynnej złotej maski Tutanchamona czy szczerozłotej trumny, przechowywanych obecnie w Muzeum Egiptu.
Mimo braku mumii faraonów i niezmierzonych bogactw miejsce to warto zobaczyć i poczuć jego niezwykłą i tajemniczą atmosferę.

EDFU
Edfu – maleńkie miasteczko - zawdzięcza swoją sławę najlepiej w całym Egipcie zachowanej świątyni dedykowanej bogu Horusowi. Jej imponujące rozmiary czynią z niej najważniejszy obiekt po Karnaku.
Świątynia ma 137 metrów długości i 79 metrów szerokości w fasadzie. Posiada również pylon o wysokości 36 metrów. Interesujący i ważny jest zarys religii egipskiej, zawarty w dekoracji reliefowej i inskrypcjach umieszczonych na ścianach świątyni. Wejścia do świątyni strzegą dwa piękne posągi z czarnego granitu, przedstawiające Horusa pod postacią sokoła. Wewnątrz sanktuarium znajduje się tabernakulum 4-metrowej wysokości, wyrzeźbione z jednego kawałka szarego granitu.
Do lat 60-tych XIX w. świątynia aż po nadproża była zasypana piaskiem. Dokumentuje to rysunek Davida Robertsa, na którym dziedziniec świątyni jest zasypany, a na szczycie sali hypostylowej stoją domy. Do świątyni można w ciągu pięciu minut dojechać od Nilu konnym powozem.
Dla polskiej archeologii Edfu ma ogromne znaczenie jako stanowisko, od którego zaczęła się jej obecność w badaniach nad przeszłością Egiptu. W trakcie trzech kolejnych kampanii w latach 1937-1939, polska ekipa kierowana przez prof. Kazimierza Michałowskiego prowadziła wspólnie z archeologami francuskimi badania nad osadnictwem z czasów grecko-rzymskich oraz koptyjsko-bizantyjskich; prowadzono też poszukiwania na cmentarzysku z okresu Starego Państwa. Z wykopalisk tych Muzeum Narodowe w Warszawie otrzymało niezwykle cenne zabytki, m. in. stele grobowe z czasów Starego Państwa, pozorne drzwi mastaby arcykapłana Iziego (VI dyn.), naczynia alabastrowe oraz znaczne ilości ceramiki.

KOM OMBO
Położone pomiędzy Edfu i Asuanem, Kom Ombo to dawniej starożytne miasto
Pa-Sebek. Pozostały tu imponujące resztki sanktuarium zbudowanego w dość niecodziennym stylu. W rzeczywistości jest to podwójna świątynia, powstała z połączenia dwóch oddzielnych budowli wzdłuż jednej ściany.
Przybytek znajdujący się po prawej stronie poświęcono triadzie bóstw: Sebekowi (bóstwu płodności), Hathor i Chonsu. Świątynia po lewej należała do boskiej triady: boga o imieniu Haroeris (co oznacza „Horus jest wielki”), Tasenet-Nofret (boska siostra Horusa) i Panebtaui (władca Obu Krain).
Świątynia posiada jeszcze kilka oryginalnych cech: podwójny korytarz obejmujący cały zespół (jeden wewnętrzny i drugi zewnętrzny, dodany w czasach rzymskich), dwa szyby wyłożone kamieniem, z których jeden, wyposażony w kręcone schody wewnętrzne, łączył się z podziemną galerią. Bardzo dobrze zachowana jest kaplica Hathor chroniąca mumie krokodyli (dostępna do zwiedzania), które znaleziono w pobliżu podczas prac drogowych. Jedną z ciekawostek są także reliefy przedstawiające narzędzia chirurgiczne sprzed 2000 lat (skalpele, odsysacze czy narzędzia dentystyczne) oraz wanna, w której – jak głosi legenda – zażywała kąpieli najpiękniejsza z egipskich władczyń – Kleopatra. Na terenie świątyni znajduje się lokalny Nilometr.

ASUAN
Asuan – najdalej na południe wysunięte miasto Egiptu i starożytne miasto graniczne – odznacza się przepięknym położeniem. Często Asuan nazywany jest bramą do „Czarnej Afryki”, ponieważ w przeszłości stanowił centrum handlowe dla karawan z Czarnej Afryki. W tym to właśnie miejscu zatrzymywał się ruch na Nilu, a ładunki przenoszono wokół skał. Warstwa piaskowców jest tu przerywana wypiętrzeniami leżącego niżej granitu, który wody Nilu pocięły w skały i wyspy pierwszej katarakty. To właśnie stąd, z bogatych kamieniołomów pochodzi czerwony granit – sjenit, z którego wznoszono świątynie, obeliski i posągi.
Asuan, niegdyś miasto chłopów, urlopowiczów i archeologów, niezbyt różniące się charakterem od Luksoru, po wybudowaniu Wielkiej Tamy Asuańskiej, szybko stało się ośrodkiem przemysłowym (1972 r.). Mimo to centrum miasta zachowało dawną atmosferę, szczególnie w okolicy bazaru. Otoczenie nie straciło wiele z dawnego uroku, który sprawiał, że Aga Chan i wielu zamożnych gości przyjeżdżało tu na zimowe wakacje. W Asuanie leżącym w pobliżu Zwrotnika Raka prawie przez cały rok jest gorąco i sucho, średnie temperatury wynoszą od 23-30oC zimą do 38-54oC latem. Warunki te sprawiają, iż miasto posiada status zimowego kurortu. Warte obejrzenia są: świątynia Chnum na wyspie Elefantyna, Wyspa Kitchenera (zwana Wyspą Botaniczną) czy Mauzoleum Agi Chana.
Niewątpliwie jedną z największych atrakcji są pobliskie kamieniołomy z niedokończonym obeliskiem, który miałby ok. 40 m wysokości i ważyłby ok. 1200 ton. Był on przeznaczony dla królowej Hatshepsut, ale podczas obróbki w kilku miejscach pojawiły się rysy i dlatego nigdy nie zabrano go z wyrobiska.
Błękitne wody Nilu, egzotyczna roślinność, granitowe skały, białe żagle feluk, a wszystko to zalane słońcem sprawia, że przez niektórych Asuan jest uważany za najpiękniejsze miasto w Egipcie.

FILE
Znajduje się tutaj jedna z najbardziej imponujących świątyń w Egipcie, a czasy jej świetności przypadały mniej więcej na czasy Chrystusa. Według tradycji mieszkała tu bogini Izyda. To właśnie ku czci Izydy oraz Horusa-dziecka (Harpokrates) wznoszono w okresie XXVI dynastii do epoki rzymskiej tę monumentalną świątynię na wyspie. Uważano niegdyś, że cudowne i dobroczynne wylewy Nilu właśnie tutaj biorą swój początek.
Po wybudowaniu w 1904 r. starej tamy na pierwszej katarakcie na Nilu, świątynię przez większą część roku zatapiała woda. Wraz z budową Wielkiej Tamy zaistniała konieczność rozmontowania i przeniesienia zabytku na wyspę Engelika, której krajobraz przekształcono tak, by przypominała File oraz ponownego ustawienia świątyni (plan ratowania był przedsięwzięty i finansowany przez Egipt i UNESCO). Projekt realizowany w latach 1972-1980 pozwolił na zachowanie wspaniałego zabytku, natomiast starożytna wyspa File została zatopiona po oddaniu tamy do użytku.
W samym środku malowniczej panoramy granitowych skał wyrastają kolumny i filary budowli poświęconej bogini Izis. Świątynia ta należy obok zabytków Edfu i Dendery do trzech najlepiej zachowanych sanktuariów ptolemejskich. Budowla świetnie łączy elementy architektury starożytnego Egiptu z architekturą grecko-rzymską.
Zwiedzanie wyspy rozpoczyna się od krótkiego rejsu motorówką, którą dopływa się do brzegu.

ABU SIMBEL
320 km od Asuanu, w Nubii, leży Abu Simbel, najpiękniejsza i robiąca chyba największe wrażenie budowla – dzieło faraona najbardziej ekscentrycznego w dziejach Egiptu. Sanktuarium poświęcono teoretycznie Amonowi-Ra, Harmakisowi i Ptahowi, ale w rzeczywistości służyło ono sławie i chwale swego twórcy – Ramzesa II Wielkiego.
Dla ówczesnych architektów projekt stanowił nie lada wyzwanie. Trzy tysiące lat później przed podobnym wyzwaniem stanęli inżynierowie całej społeczności międzynarodowej, którzy postawili sobie zadanie uratowania tego zabytku przed wodami Jeziora Nasera (po wybudowaniu Wielkiej Tamy w Asuanie). Kilka lat trwały prace (pod patronatem UNESCO) nad przeniesieniem zabytku znacznie wyżej od pierwotnego poziomu. Świątynię pocięto na 1036 bloków o przeciętnej wadze 30 ton, do czego należy jeszcze dodać 1110 kawałków otaczającego górotworu. W końcu lata 1965 r. wody Nilu zaczęły wypełniać całkowicie już wyludnione pieczary, gdzie kiedyś była świątynia.
W tym samotnym miejscu, zgubionym w środku Pustyni Nubijskiej, wykuto w litej skale świątynię o wymiarach 38 x 65 m. Niezwykły fronton wyrzeźbiły „nieprzebrane rzesze robotników, których własne miecze przywiodły do niewoli“. Wszyscy oni pracowali pod okiem licznych nadzorców. I tak oto fasada składa się z czterech gigantycznych posągów faraona siedzącego na tronie. Każdy z tych kolosów mierzy 20 m wysokości. Są to największe posągi, jakie przetrwały w Egipcie. Mają one charakter nie tylko dekoracyjny albo prestiżowy, przez to, że symbolizują potęgę Ramzesa, ale także czysto funkcjonalny – służą bowiem również jako wsporniki fasady o wysokości 31 m. W czasach swej świetności posągi musiały wyróżniać się szczególnym bogactwem kolorów i odcieni. Dzisiaj, niestety, całkowicie zniszczył je upływ czasu. Świątynia została zbudowana tak, by promienie słoneczne docierały do sanktuarium 2 razy w roku – w dniu urodzin Ramzesa i w rocznicę jego koronacji.
Abu Simbel dysponuje jeszcze czymś wyjątkowym: otóż Ramzes II (pomimo nieustannej gloryfikacji swojej osoby) wybudował koło swojego monumentalnego grobowca niewielką kaplicę, zaledwie 10-metrowej długości, dla swej małżonki Nefertari.
Nigdy przedtem żony faraona nie przedstawiano na fasadzie jakiejkolwiek świątyni. Tego zaszczytu dostąpiła jedynie towarzyszka życia Ramzesa II.

KLASZTOR ŚW. KATARZYNY
Najmniejsza na świecie diecezja jest zarazem najstarszym na świecie nieprzerwanie czynnym klasztorem chrześcijańskim. Tutaj również znajduje się przebogata kolekcja ikon i cennych manuskryptów. Pierwsze wzmianki o klasztorze pochodzą z kronik patriarchy aleksandryjskiego Eutychiosa z IX w. Wspomniane kroniki opowiadają, jak Helena, matka cesarza Konstantyna, wstrząśnięta świętością tego miejsca, nakazała w 337 r. zbudowanie niewielkiej kaplicy na zboczu, gdzie Mojżeszowi ukazał się Krzak Gorejący. Kaplicę poświecono Marii Pannie.
W VI w. liczne napady i grabieże skłoniły cesarza Justyniana do wybudowania (w 530 r.) otoczonej wysokimi murami bazyliki i osadzenia tu dwustu strażników. Aktualnie żyje tu 22 mnichów, w większości przybyłych z góry Atos w Grecji.
Granitowe mury, wysokie na 10-15 m, a grube na 2-3 m, praktycznie nie zmieniły się od czasu, gdy w VI w. zaprojektował je Stephanos Ailisios. Granitową bazylikę św. Katarzyny wzniósł w latach 542-551 Justynian. Z tego czasu zachowały się mury i filary oraz cedrowe drzwi między przedsionkiem a nawą. W głębi bogato rzeźbiony i pozłacany ikonostas. Za nim znajduje się kaplica Gorejącego Krzewu, którą można oglądać tylko za specjalnym zezwoleniem. W przedsionku wystawiono część z ogromnej kolekcji ikon, prezentujących najrozmaitsze bizantyjskie style i techniki. Kościelny dzwon codziennie przed świtem budzi mnichów 33 uderzeniami.
Na resztę zabudowań, często zamkniętych dla osób świeckich, składa się m.in. meczet z XI w. (dobudowany, by zadowolić muzułmańskich władców), biblioteka z 3000 rękopisów i 5000 ksiąg (ustępująca bogactwem tylko Bibliotece Watykańskiej), oraz refektarz z gotyckimi łukami i bizantyjskimi malowidłami na ścianach.
(na podstawie EximTours.pl)